Werk van de laatste maanden

by JvT

“Having an un-updated website is even worse than not having one at all”, zei een van de kunstenaars met wie ik in maart en april de residentie deelde in New Orleans. Dit vertelt u dat ik in ieder geval bezig was: ik was schrijver-in-residence in New Orleans! In Amerika! Daarnaast heb ik niet stilgezeten, ik schreef voor VICE een paar artikelen over de dood, de zelfdoding en hoe we de minder gefortuneerde medemens moeten behandelen (o.a.). Voor De Speld schreef ik onder meer stukken over huisgenoten, hooligans, en het universum dat zich tegen iemand keert. Voor Das Mag schreef ik een stuk over bijna Amerika niet binnenkomen (had ik verteld dat ik twee maanden in New Orleans was? Het Letterenfonds had me gesubsidieerd om daar aan mijn nieuwe boek te werken).

Op Terschelling werkte ik mee aan de dagkrant van het Oerol-festival, waarvoor ik onder meer een man sprak die daar een filmfestival organiseert, waarbij ze locatietheater rondom de films organiseren. De man vertelde toen dat ze een keer bij een film over de Tweede Wereldoorlog hadden bedacht dat het een goed idee zou zijn dat de organisatie zich in SS-uniformen zou hijsen. Vervolgens werden de bezoekers in bussen gestopt, waarbij ze niet werden aangekeken. “We wilden ze echt ontmenselijken, een beetje opstoken”, zei de organisator. “Vervolgens sorteerden we de mensen op kleur ogen, zonder dat we ze dat overigens vertelden. Daarna namen we ze mee naar de duinen, waar we ze agressief uit de bussen joegen. ‘Snel!’, riepen we, en we lieten we ze strak achter ons aanlopen. Nou toen voelde je al dat de spanning toch een beetje opliep. Uiteindelijk kwamen we dan bij een bunker, die met rood licht en rookmachines uitgedost was. Daarbinnen konden mensen dan met voedselbonnen jodenkoeken en tulpenbollen kopen, en die film zien.” Ik heb niet gevraagd waar die film over ging, maar wel met uiterste verbazing naar deze anekdote zitten luisteren. Hoe het ook zij, die dagkranten kun je hier teruglezen, ik werkte mee aan de laatste vijf edities.

Wat nog? O ja, ik deed redactie en presentatie van Het andere verhaal, de literaire talkshow in Cinetol, ik trad op op Mooie Woorden in Utrecht bij het Onder Je Voeten, Boven de Wolken-festival, presenteerde de Engelse vertaling van enkele hoofdstukken van mijn debuut in New Orleans (een stad in Amerika waar ik het genoegen had twee maanden te mogen verblijven, mocht ik je tegenkomen zal ik je er nog eens uitgebreid over vertellen!), onderhield mondjesmaat Twitter en Instagram en werkte verder voor de kost bij VPRO’s Nooit Meer Slapen. Ik vergeet vast genoeg, maar dat is niet erg, want denken is een vorm van vergeten.

En de plannen, o god de plannen, als plannen lintworm waren zou ik nooit meer ophouden met eten. Als plannen vriendschap waren was ik mezelf en Boudewijn Bollmann, als ik een fractie van mijn plannen waar kan maken zal ik eindeloos gelukkig zijn en ook voor eeuwig leven. Tot die tijd: aan de slag, zet hem op, maak die aanstalten, toon het initiatief. Tegen wie spreek ik?