Luister mensen, als ik eens wat meemaak, zoals het verhaal achter de foto hierboven, schrijf ik er meestal over op Vice. Waarmee ik niet zeg dat je niet iedere dag hier moet komen om teleurgesteld te worden dat er niets nieuws op dit blog staat, want ik zweer het je, er komen mooie dingen aan. Pfoeh!

Foto: Said v/d Klundert

- Het 1994 issue van Vice maken. Omdat het blad 15 jaar geleden is opgericht, hebben we een heel nummer gemaakt ALSOF HET 1994 WAS! Een belachelijk idee, maar zo belachelijk dat dat feit op zich weer waarde krijgt. Vind ik. Staat trouwens een foto in van nicht Martine, een andere fotoshoot met mijn nichtje Els en een hilarische (ook wel steengeestig genoemd) artikel over gabbers, wat eens te meer bewijst dat je het in het leven moet hebben van familie en Marten Mantel.

- De website van Vice is tevens genomineerd voor een Dutch Bloggie in de categorie Voedsel, Seks met Buitenlanders en Beste Vuistgevecht, een feit dat ik vier door op de avond van de uitreiking naar het optreden van Slayer in 013, Tilburg te gaan. (Dit omdat het not done (ook wel niet bon ton genoemd) is om enige blijk van waardering uit te spreken voor de Dutch Bloggies als prijs op zich. Dus voeg ik me bij dezen bij de rest van de blawgers van Nederland. Zucht)

- De boef heeft gezegd dat ik nog steeds kankerhard kom. Een verbluffend warm compliment, mag ik wel zeggen!

- Joost Jan de Pooter schreef me troostende woorden vanwege mijn zeer ernstige interrelationele problemen: “Kom snel weer knallen met de boys, je knapt er lichamelijk niet echt van op, maar geestelijk ook niet.” (gebruik van het woord interrelationeel graag in een ironisch licht zien, dankuwel. Wat het betekent, problemen dus, graag niet in een ironisch licht zien.)

- Doe mee aan deze schrijfwedstrijd die we uitzetten met Vice. Lijkt me te gek als iedereen de meest gênante pogingen tot literatuur inzendt die hij of zij schreef toen ‘ie 15 was en in de war en met zinnen als “Ik zag mezelf het gebroken kopje met water vullen. Het was nog licht. Ik trok me af.” Hmm, dat is trouwens nog niet eens zo slecht. Ik denk dat ik zelf meedoe!

Zo, ik hoop bij god dat ik heel veel dingen vergeet, want anders zit ik voor janlul zo veel te werken.

Doei!

Oh, de titel van dit bericht is een verwijzing naar Clipse. Ik vind gewoon dat je dat moet weten.

Echt doei!

Ik heb meegewerkt aan bovenstaand filmpje, en Nederland was de grootste cokeproducent ter wereld (zegt Conny Braam in het interview dat ik met haar hield). Dankuwel.

Ik zag Wubbo Ockels afgelopen weekend toen ik voor de supermarkt stond te wachten. Hij liep kalm richting de glasbak en sleepte een Burberry trolley achter zich aan. Hij droeg een colbertjasje, en had een wat vreemde driekwartsbroek en witte schoenen aan. Ik keek kalm, maar oplettend toe hoe Wubbo glas uit zijn trolley in de bak begon te gooien. Eerst een lege fles rode wijn, toen nog een, en nog een, vervolgens een lege pot appelmoes, toen een leeg flesje olijfolie, toen weer een lege fles wijn, maar daarna haalde hij een literfles Coca-Cola Zero uit zijn tas. Ik hield mijn adem in, en keek toe hoe de eerste Nederlander die ooit in de ruimte was geweest een plastic fles in de glasbak gooide. “Wubbo fucking Ockels”, dacht ik. “Dat kan je niet maken man.”

In ander, gelukkiger nieuws: voor een cameo-optreden van Ducktape kijk je hier.

Oh, en ben je toevallig een knap meisjes dat brandt van verlangen om naaktmodel te worden? Check dan het Viceblog. Echt iets voor jou.

Toen ik hoorde dat Martin Bril dood was, moest ik denken aan die keer dat hij een zin van me mooi vond. Dat zat zo: van een vriendin van Ducktape en mij die bij de Schouwburg werkte, hadden we vrijkaartjes gekregen voor een voorstelling van Martin Bril, Bart Chabot en Ronald Giphart (bah). De show, met de goedgevonden titel Giphart en Chabot met Bril, stelde niet veel voor - de jongens lazen op gezellige toon wat columns voor, terwijl ze soms voor de afwisseling op een stoel gingen staan of iets anders keks deden. De zaal was  voor driekwart leeg.

Het enige leuke aan de voorstelling was dat je in de pauze je beste versierzin naar de boys kon sms’en. De beste lazen ze dan na de pauze voor vanaf hun laptop. Ik stuurde, om redenen die ik me niet meer kan herinneren: ‘De Groppelknoet gaat krijsend ten onder’.

Na de pauze kozen Bril en Giphart om de beurt zinnen uit om voor te lezen. Na eerst enkele geestige zinnen te hebben voorgelezen die daadwerkelijk iets met versieren te maken hadden, kwamen ze bij de mijne uit. “Deze is een beetje raar”, zei Giphart, de ploert. Hij las mijn regel voor. “Ik vind het een mooie zin”, zei Martin Bril toen. Zonde dat ‘ie dood is.

woorrddss, woooooorrrddss!

Ben Oosterkerk heeft mij als zombie getekend.

Zal ik hem trouwens op mijn voorhoofd laten tatoeëren? Of wat?