De Lijflijn
Een tijdje geleden ging ik iets drinken met een ex op wie ik opnieuw verliefd was geworden. In de telefoongesprekken die we voerden voor de afspraak was ze warm en meende ik wat liefde door de telefoon op te pikken. Maar toen we tegenover elkaar zaten in een scharrige rotbistro en onze thee opslurpten, was ze zo koud als het puntje van de neus van mensen die een koude neus hebben: Heel koud.
Toen ze weg was voelde ik meer dan een beetje zelfmedelijden. Ik lag op mijn enorme bed tussen de schilfers en de haren van oude minnaressen. Ik doezelde droevig weg en droomde toen een telefonische hulplijn voor hulp bij magere tijden.
Toen ik het nummer belde (0900-LIJFLIJN) hoorde ik een neutrale vrouwenstem: “Dit informatienummer kost 10 centiliter bloed, zweet en tranen per minuut. Kies 1 om raad te krijgen bij magere tijden. Kies 2 om een mop te horen. Kies 3 om wakker te worden.”
Ik drukte op 1 en hoorde de telefoon overgaan. Er werd opgenomen.
“Met Patrick van Lijflijn, waarmee kan ik u helpen?”
- “Met Jan”, zei ik. “Mijn probleem is dat ik me geliefd waande, maar de realiteit haalde me in. Kunt u me troosten?”
“Waande u zich geliefd door een vrouw?”, zei Patrick.
- “Ja”.
“Beschouwt u de vrouw in kwestie als mogelijke liefde van uw leven?”
- “Ja”.
“Oei, dat ziet er niet goed uit. Zijn er toevallig nog andere gemoedsbezwarende omstandigheden waarmee u te kampen heeft meneer Jan?”
- “Jazeker Patrick, mijn moeder is ziek van de chemotherapie en ik ben soms bang dat ik mijn plek in de wereld niet zal vinden.”
“Ok, meneer, heeft u een klein momentje, dan kijk ik het even na.”
- “…”
“Bedankt voor het wachten meneer Jan, daar ben ik weer. Ik heb het aan een collega gevraagd en het blijkt dat u aan een combinatie van liefdesverdriet en weltschmerz leidt. En daar bestaan helaas geen troostende woorden voor. De enige remedie tegen uw toestand is een portie mannelijke onverzettelijkheid en een fiks aantal slapeloze nachten waarin u het niet ziet zitten. Daarna zult u zich hervinden. Heeft u verder nog vragen?”
- “Uh, kunnen zelfs mijn vrienden dan geen troost geven?”, vroeg ik enigzins teleurgesteld.
“Eens even kijken.” Ik hoorde Patrick op het toetsenbord tikken en zachtjes meemompelen met de woorden op zijn scherm. “Vagina, veelvraat, ah, hier zie ik het, vrienden. Nee, het spijt me, zelfs uw vrienden bieden geen troost. U moet uw eigen lot dragen. Sterkte ermee meneer Jan.”
-”Bedankt Patrick”, zei ik. Hij gaf geen antwoord en ik zat weer in het kiesmenu.
De neutrale vrouwenstem vertelde me opnieuw wat ik kon kiezen: “Kies 1 om raad te krijgen bij magere tijden. Kies 2 om een mop te horen. Kies 3 om wakker te worden.”
Ik drukte op 2 en hoorde de stem van een zatte Brabantse man. Hij sprak met een sigarettenbierstem: “Weet je waarom beren bruin zijn? Omdat ze ’s winters in hun hol kruipen.”
2 Responses to “De Lijflijn”
Leave a Reply
In hun hol. Wat leuk.
Jo jan! Deze is echt tof man. grappig en gezonde portie post puberaal ongeluk. als je het niet meer ziet zitten toets 8 voor het hoofdmenu of sluit af met hekje. Vroeger belde ik samen mn broertje niet kloppende ellenlange nummer combinaties in bij zo’n spraak computer van de voicemail ofzo, die de immer ontspannen virtuele vrouw dan nog eens herhaalde voor ons (ze kon elk getal met drie verschillende intonaties uitspreken, geniale sjit): “98565930277984921444676656566933032974 is niet juist.” En na de derder keer zij ze alleen maar “Tot ziens” maar tegen die tijd lagen mijn broertje en ik al lang rollend van het lachen op de vloer. hehe. jammer dat je geen broertje hebt.