Jans Stoelgang
De krampen in mijn buik deden me denken aan de zwangerschap van mijn zus en een vakantie in Frankrijk waarin ik niet kon schijten. Dat zat zo: Mijn neef en ik togen jaren geleden met mijn ouders mee naar een huisje ergens in het midden van Frankrijk. Toen we na een autorit van 7 uur bij het huisje aankwamen, gingen we door alle fases van rouwverwerking. Eerst was er verbazing (‘Staat het huisje achter deze ruïne?’), vervolgens ontkenning (‘Dit is het toch niet echt he?’), vervolgens woede (‘We willen nu terug!’) en ten slotte verdriet en acceptatie. Het huisje was een bouwval onder constructie.
Mijn oom vertelde ons dat we best op de zolder konden slapen, omdat het daar lekker koel was. “Het enige nadeel”, zei hij, “is dat je ‘s ochtends om 7 uur moet opstaan, omdat de hommels dan wakker worden.” Hommels. Mijn neef en ik keken elkaar aan om te checken of we het goed hadden verstaan. We keken door het trapgat en vroegen ons eerst af of je een vliering zonder dak eigenlijk wel een zolder kunt noemen. Toen hoorden we het gezoem. Inderdaad geen woord van gelogen: Hommels. We hebben nog nooit zo snel een tent opgezet.
Door de hitte van de zon en onze lichamen (we sliepen met z’n tweeen in een eenpersoonstent) werden we iedere morgen om 7 uur wakker. Gelukkig deed het gebrek aan een fatsoenlijke latrine ons ons slaapgebrek snel vergeten. Tijdens de rondleiding op onze aankomstdag liet mijn oom de wc zien: Een gat in de grond met een blauw zeil ernaast. Ik was 15 en preutser dan een christen uit de jaren ’50. No way dat ik in dat gat ging poepen. Na zes dagen zat ik tjokvol poep.
De redding kwam toen we op bezoek gingen bij de zoon van een scharrel van mijn oom, Elaine. Die zoon heette Elliot en woonde in een kast van een huis. Tot onze grote vreugde was er een fatsoenlijke badkamer. Tot onze onvreugde was er een feestje aan de gang en stond er een rij voor de wc. Ik beschouwde mijn opties – op het feest bekend staan als een vuile stinker of een geklapte darm krijgen en buikholte vol stront ondergaan. Een klapdarm lijdt tot een pijnlijke dood, dus ik voegde me in de rij. Toen ik eindelijk aan de beurt was ging ik snel zitten en knalde er in een kwartier durende kaksessie zo’n drie kilo stront uit. De lucht was pure riviermodder. Voor de mensen in de rij was de lucht natuurlijk extra erg omdat ze wisten dat wat ze roken geen riviermodder was, maar bagger uit mijn jongenskont.
Normaal gesproken probeer ik mijn schrijfsels breder te trekken, zodat je je ermee kan identificeren of iets wijzer van wordt of iets dergelijks. Bovenstaand verhaal is anders. Je hebt voor niets twee minuten over mijn stoelgang in Frankrijk zitten lezen. Het is niet anders.
10 Responses to “Jans Stoelgang”
Leave a Reply
Jan,
Je hebt aan mijn dringende verzoek weer eens te schrijven gehoor gegeven, waarvoor dank. Er zou meer over peop geschreven moeten worden.
Meer van deze shit aub.
Gr,
De familie (ok, een gedeelte dan)
Ik weet nog wel dat we na het bezoekje hoger klnden springen en lichter liepen.
gr,
Said
Jan, amigo, ik heb een keer een klapdarm gehad, en ik kan je zeggen: Je hebt de juiste keuze gemaakt.
Ik heb gehoord dat bepaalde bevolkingsgroepen hun poep tot 9 maanden kunnen ophouden! (of ga ik nou te ver)
mooi stuk!
samuel
Jan, amigo, ik heb een keer een klapdarm gehad, en ik kan je zeggen: Je hebt de juiste keuze gemaakt.
Ik heb gehoord dat bepaalde bevolkingsgroepen hun poep tot 9 maanden kunnen ophouden! (of ga ik nou te ver)
mooi stuk!
samuel
–I’m gonna put my FOOT where the sun dont shine, nigga.–
Ik ben er toch echt wijzer van geworden. Leuk stuk. Tienerdrama. Maak er een roman van en ik koop hem!!
Dank. Ik denk dat ik met poep echt mijn thema heb gevonden. En waarom ook niet? Iedereen kent het, iedereen doet het. Ik zeg het jullie: Poep wordt de nieuwe trend in literatuur, of in ieder geval in bloggen. Of in ieder geval in mijn volgende stukjes.
Poep wordt zooooo 2008
Waar blijft het volgende stukje?
Ha Jan, what’s crackin’? Op aanraden van Max heb ik je weblog bezocht en het doet me deugd te lezen dat ook jij nog steeds lol met poep hebt. Poep rules! Na het lezen van je laatste stuk weet ik eigenlijk niet wat nou kutter is: een klaplong bij je favo metalband of een klapdarm op je kutste vakantie.
[...] niet altijd - er wordt door al dit geforceerde schrijven een hoop kak geproduceerd. Soms zelfs letterlijk. Maar goed, een mooi (*ahem*) poep verhaal lees ik altijd met plezier. Wat ik echter haat om te [...]