Grafomanische afwijzing
Mijn beste vriendin zei dat ik over echte dingen moet schrijven. Ik volg haar advies op.
Vrijdagavond was ik bij de opening van de expositie van Renee in Lokaal01 in Breda. Renee is een kunstenares die goed kan zoenen. Toen ik aankwam, keek ik rond in haar expositieruimte, zette de koptelefoon op die op een tv was aangesloten en hoorde Renee zingen: “Ik weet dat je dit bekijkt en dat je denkt dat ik een raar meisje ben. Er zit een steekje los, maar laten we samen doen alsof we weten wie we zijn. We hoeven toch niet alleen te zijn?” (Ik parafraseer.)
Daarna dronk ik een biertje in de regen en luisterde naar een gesprek tussen de organisator van Lokaal01 en een hippe vogel met een bril. “I love using English, because for me it’s such an efficient language to express myself in”, zei de hippe vogel met een steenkolen Engels accent. “Jij bent een lul”, dacht ik bij mezelf.
Vervolgens liep ik twee trappen op naar de de zolder van het gebouw, waar een bar was, en Renee. Ze droeg een blauwe jurk en bruine laarzen en stond naast twee mensen van wie ik vermoedde dat ze haar ouders waren. Onzeker liep ik op haar af. “Hee”, zei ik. “Ziet er leuk uit, die expositie.” Ze glimlachte zwak en zei: “Dat is de bedoeling.”
Ze praatte verder met de twee vitale veertigers waar ze naast stond, en ik droop af. Ik had geen geld bij me, dus zocht ik een pinautomaat op. Toen ik terugkwam bestelde ik een witte wijn en grapte wat met de barvrouw.
Toen kwam ik erachter dat ik wel geld had, maar geen sigaretten. Die verkochten ze in café Het Hijgend Hert, honderd meter lopen vanaf Lokaal01. Ik liep erheen en hoorde al van een afstand dat er een band speelde. ’11 mei: The Tulkers (UK)’, stond er op het uithangbord. The Tulkers klonken als Oasis met een progressief tintje, vermengd met Muse, The Beatles en Keane. Of zoiets. De vier bandleden waren erg jong, rond de twintig, maar zagen eruit alsof ze al van kinds af aan op een dieet van pinten, shag en worst leefden.
De bar heeft een centrale plek in Het Hijgend Hert; die is als een eiland midden in de kroeg gebouwd. De stamgasten klampten zich vast aan dat eiland, en om bij de sigarettenautomaat te komen moest ik me door het woud van moderne drenkelingen worstelen. Een ouwe vent met een joekel van een rode neus klampte me aan en zei: “Leuke band hoor, maar The Motions waren vroeger beter. Die hadden een basgeluid wat je, ja, uh.” Hij zocht zichtbaar naar woorden. “Een basgeluid wat je compleet onderdompelde!” Triomfantelijk keek hij me aan. Ik kende The Motions niet en liep door naar de automaat.
Direct voor de kankerverschaffer zat een jongen met een oranje Ome Willem pet en uitpuilende ogen op een stoel. Ik glimlachte naar hem, maar hij durfde me niet aan te kijken en werd rood. Ik boog me over hem heen, nam mijn peuken en liep weg. Toen ik me omdraaide zag ik hem naast het podium voorzichtig heen en weer schuifelen, ervoor zorgende dat hij met niemand oogcontact maakte. Een verlegen mongool.
Terug bij Lokaal01 schuifelde ik ook voorzichtig heen en weer. Toen de tent bijna sloot zag ik Renee weer. “Dag”, zei ik. “Ik ga de laatste trein halen.”
–“Oh, ok”, zei ze.
“Ga je nog stappen ofzo?”
-“Ja, nog even een biertje drinken.”
“Mag ik misschien bij je blijven slapen?”, vroeg ik plompverloren.
- “Uh. Nou, shit. Het mag wel, maar dan niet in mijn bed. Ja sorry hoor, ik wil niet bot zijn. Zullen we er een ander keertje over praten?”
“Oh, jammer”, zei ik. “Maar je hoeft je niet te verantwoorden hoor.”
Ik droop af. Op het station reed de een na laatste trein net weg; ik moest een half uur wachten. Ik belde Renee op. Waarom ze me niet leuk vond. Omdat ze net twee heftige relaties achter de rug had. Maar ze wilde geen bitch en vooral geen hoer zijn. Want normaal voezelde ze niet zomaar met jongens. Ik probeerde er laconiek over te doen, wat natuurlijk belachelijk was aangezien ik net was afgewezen en ik me een geslagen hond voelde.
In de trein weerstond ik het intense verlangen om een sms te sturen. In plaats daarvan vermande ik mezelf, dacht ik na over wat me te doen staat - tentamens maken - en besloot ik me af te sluiten voor elk gevoel van zelfmedelijden. Alleen nog even het verhaal van deze avond uittypen, het delen met iedere debiel die het maar wil lezen, en dan lekker slapen. Kankerzooi.
—
Milan Kundera noemt het verlangen om ieder gênant detail over je leven op te schrijven Grafomanie. Volgens Kundera is het een aandoening van de moderne Westerling en is het een gevolg van te veel vrije tijd om na te denken.
Denken jullie dat blogposts als deze staan voor bovengenoemde ziekte, of is het geaccepteerd gedrag in een tijd van Big Brother en Temptation Island?
UPDATE:
Ik was dus droevig en had een cakeje.
Ik at het cakeje op.
Het was op en ik voelde me beter.
Dank aan Maartje voor het maken van de foto’s. Nog meer dank aan Annemiek voor het maken van het cakeje.
10 Responses to “Grafomanische afwijzing”
Leave a Reply
Milan Kundera is gek. Te veel vrije tijd om na te denken? Alsof iedereen dan alles gaat opschrijven. Kundere heeft deze aandoening bij zichzelf vastgesteld en vervolgens stelt hij dat het een aandoening is van de moderne Westerling.
Het is geaccepteerd.
Ik weet nog niet wat ik ervan moet zeggen, en ik heb het gevoel dat ik haast heb. Ene rené heeft ooit in de trein een foto van me gemaakt terwijl ik zat te trommelen op mn benen. Ze was redelijk kunstacedemie-leuk en vroeg me gewoon door te gaan waar ik mee bezig was, wat ik probeerde. Het was een project dat als je iets HOORDE wat je opviel dat je er dan een FOTO van moet maken.
waahahha vindhet keileuk!
PLOP!
succes met je tentamens enzooo, tot een keer weer!
http://arnoudboer.nl/pics/koekiemonster.jpg
En tja, afwijzingen zijn kut.
In jou geval is het wel geaccepteerd.
misschien zelfs typerend.
LOL, `typerend`..Heb je het over die afwijzingen of over iets anders? Just wondering. Hehe
En ja, het is de tijdsgeest dat je andermans schrijverij kunt lezen. Maar het schrijven zelf, is niet nieuw. Miss wijst een blogspot erop dat dergelijk concept een goed excuus is om dingen publiekelijk trachten te duiden die niet te duiden vallen -hetzij voor jezel of hetzij voor je lezersarsenaal. Whatever..
Too much thinking, man. UC!!
Toedoeloee en poepoe!
Kyiomi ;-)
mooi verhaaltje jan!
jij schrijft, wat anderen denken:)
funs vond jou ook nog steeds een erg toffe gast, is dat tenminste wederzijds.
spreek je snel es!
kus van elles
Allemaal leuk en aardig, maar dat verhaal over het cakeje moet je dus gewoon Twitteren tegenwoordig :)
En maak je niet druk over Kundera… als je iets te vertellen hebt, dan moet je dat doen he.
ok, extreem persoonlijke informatie toegestaan dus. Maar dat verhaal over die Nigeriaanse prostituee en die herpes zal ik hier toch maar niet opschrijven…
Wat moeten mijn toekomstige werkgevers wel niet denken?
Extreem interessant leven heb jij zeg! Ik heb ook een tijdje aan het ‘HKU syndroom’, zoals ze dat in Utrecht noemen, geleden: interesse voor kunstzinnige typjes. Tot je erachter komt dat het uitdrukken van jezelf eigenlijk hedonistische bullshit is en kunstenaars de ultieme egocentristen zijn. Ik bespaar je de moeite losert: neem een kassiere