Naastvrees
“Pauze”, zei mijn taalfilosofiedocent Filip Buekens. Ik stond op en sjokte naar het toilet om mijn waterfles te vullen. Het toilet was niet bijzonder: twee urinoirs hingen tegenover twee wasbakken en er was een wc waar je met de deur dicht je behoefte kon doen.
Toen ik er binnenkwam stond mijn klasgenoot Rob in de aanslag om in het urinoir te plassen, was de pisbak naast hem onbemand en de wc bezet. In deze setting gebeurden er drie dingen die me aan het denken zetten:
1. Ik hoorde dat Rob geen druppel plaste terwijl ik me in het toilet bevond.
2. Een andere klasgenoot, Robert kwam het toilet binnen, liep straal langs het onbezette urinoir en voelde aan de klink van de deur naar de wc. Die zat op slot. Robert kreeg een rood gezicht en met een verlegen glimlach verliet hij onverrichter zake het toilet.
3. Toen Robert weg was, kwam er een mij onbekende jongen binnen die net als Robert weigerde het urinoir te gebruiken en die ook zonder te plassen weer wegging.
Deze gebeurtenissen kunnen op meerdere manieren worden uitgelegd. Misschien had Rob het aan zijn prostaat en duurt het daarom lang voordat hij kan plassen. Misschien moesten Robert en de onbekende jongen poepen in plaats van plassen (hoewel het mij nooit lukt te poepen zonder erbij te plassen).
Maar mijn theorie is dat de drie jongens aan naastvrees lijden – het onvermogen om te plassen als iemand toekijkt of op je staat te wachten. Zeer frustrerend: Als je weet dat er iemand achter je staat, kun je persen wat je wilt, maar er komt geen milliliter urine uit je blaas. Ik lijd aan een lichte vorm van naastvrees. De aandoening speelt slechts op op dagen waarop ik weinig tot geen zelfvertrouwen heb. Misschien werkt het bij andere mannen ook zo.
Voor zover ik weet is dit een euvel waar vrouwen nooit last van hebben. Het is echter mogelijk dat vrouwen minder vaak in het bijzijn van anderen plassen en dat hun latente naastvrees daardoor nooit tot wasdom komt. Zou daar onderzoek naar zijn gedaan?
3 Responses to “Naastvrees”
Leave a Reply
hmm… dat ga ik dus eens proberen.
jan, dank voor dit zalvende verhaal, het geeft me het fijne gevoel dat ik er niet alleen voor sta.
Hee robin, ik zie dat je hebt geblogd over allefilosofenzijnlelijk.blogspot.com, very nice… :)
Jan, ik kan me de exacte dag niet meer herinneren, dat de situatie die jij beschreef zich voordeed en of ik uberhaupt deel uitmaakte van dat ensemble, maar aangezien ik de enige Rob ben die een college taalfilosofie volgde bij ene Buekens, lijkt het me dat ik degene was die naast je stond en geen druppel kon pissen.
Ik ken het probleem van naast vrees. Het is verschrikkelijk. Ben twee jaar in therapie geweest. Niets helpt. Moch je er vaker last van krijgen, zorg in godsnaam dat je er op tijd bij bent.
Groet, Rob