Krijsend ten onder
Toen ik hoorde dat Martin Bril dood was, moest ik denken aan die keer dat hij een zin van me mooi vond. Dat zat zo: van een vriendin van Ducktape en mij die bij de Schouwburg werkte, hadden we vrijkaartjes gekregen voor een voorstelling van Martin Bril, Bart Chabot en Ronald Giphart (bah). De show, met de goedgevonden titel Giphart en Chabot met Bril, stelde niet veel voor - de jongens lazen op gezellige toon wat columns voor, terwijl ze soms voor de afwisseling op een stoel gingen staan of iets anders keks deden. De zaal was voor driekwart leeg.
Het enige leuke aan de voorstelling was dat je in de pauze je beste versierzin naar de boys kon sms’en. De beste lazen ze dan na de pauze voor vanaf hun laptop. Ik stuurde, om redenen die ik me niet meer kan herinneren: ‘De Groppelknoet gaat krijsend ten onder’.
Na de pauze kozen Bril en Giphart om de beurt zinnen uit om voor te lezen. Na eerst enkele geestige zinnen te hebben voorgelezen die daadwerkelijk iets met versieren te maken hadden, kwamen ze bij de mijne uit. “Deze is een beetje raar”, zei Giphart, de ploert. Hij las mijn regel voor. “Ik vind het een mooie zin”, zei Martin Bril toen. Zonde dat ‘ie dood is.
6 Responses to “Krijsend ten onder”
Leave a Reply
haha, mooi verhaal.
Ik had zwijmelend aan je voeten gelegen als je die versierzin bij mij had geprobeerd. Dat had Martin maar mooi door.
Ik weet een leuke openingszin: “Ben je trots op me?”
Lekker stukkie, hoofdmeester.
Ja het liefst iets over je Facebookstatus!
Hey Jan, vet blog heb je. Openingszinnen als die scheiden het kaf van het koren, althans de Brillen van de Gipharten.