Ik ben een kunstenaar
Zaterdagavond stond ik in een bar met G. de P. te praten. Hij vertelde over zijn nieuwe werk, een hondje gemaakt van klei.
“Die bak ik dan, en dan verf ik hem helemaal zwart. Glazuur eroverheen, en klaar”, zei G.
- “Verf je zijn tanden dan wit?”, vroeg ik.
“Ja, misschien wel”, zei G.
- “Misschien moet je eens iemand zo ver krijgen dat ‘ie van zes hoog op een groot linnen doek springt”, zei ik. “Daarna rol je het lijk van het doek af, en dan heb je kunst.”
“Zoiets heeft een andere kunstenaar al eens gedaan. Die vent smeerde naakte vrouwen in met verf en sleepte ze vervolgens over het doek heen.”
Terwijl hij dat zei, deed hij alsof hij een zwaar vrouwenlichaam aan het slepen was. G. praat graag met gebaren.
- “Dat doet me denken aan een keer toen ik onder de douche stond in het ouderlijk huis. De douche heeft een glazen deur bij wijze van douchegordijn, en die was beslagen door het hete water. Ik schreef met mijn lul de naam van een geliefde in het condens. Is dat kunst?”
“Als jij het kunst noemt, is het kunst. Dat is het mooie. Het is alleen niet bestendig, dus je kunt het niet delen”, zei Guido.
- “Misschien moet ik er dan maar over schrijven”, zei ik.
4 Responses to “Ik ben een kunstenaar”
Leave a Reply
Ik wil er niet over nadenken. leuk.
zeer leuk, honden en kaligrafie met de penis!
Hoezo kun je het niet delen? Je kunt toch mensen uitnodigen om te komen kijken. Lekker toastje erbij.
toastjes onder de douche, ja hoooor