Memoires van een masturbant
Ah, masturbatie. Wat een heerlijke bezigheid. Mijn eerste kennismaking met het genot van de kale aap een pak rammel verkopen, kwam toen ik er op de basisschool over las in een boek uit de kast van mijn ouders. De titel weet ik helaas niet meer. De hoofdpersoon in het boek beschreef in detail hoe het sleuren in de praktijk in zijn werk ging. Nieuwsgierig geworden probeerde ik het. Na de treurige jongen een voorzichtige zwier te hebben gegeven, was ik voorgoed verkocht.
Wat een genot in mijn lendenen. Maar ik schaamde er wel voor. Ik weet niet waarom, maar ik had het idee iets smerigs te doen, wat niemand mocht weten. Mijn coming out voor het mishandelen van de vleesvijzel, kwam toen ik in de brugklas of in het begin van de tweede klas op de middelbare school bevriend raakte met Rick en Boet. Dat waren toen twee skateratjes die een klas hoger zaten dan ik, Osiris en DC schoenen droegen, apart ‘punky’ haar hadden en veel te grote slobberbroeken droegen. Ik, Zeeuwse knaap en aspirerend alternatieveling, verafgoodde hen natuurlijk (no homo).
Toen ze het op een van onze eerste avonturen openlijk spraken over de zak leegmaken, kon ik mijn oren niet geloven. “Ruk jij eigenlijk, Jan?”, vroeg Boet. – “Uh”, zei ik met een hoofd zo rood als een kloppend, afgetrokken lid. “Ik zat gisteravond mijn hand te flossen met het vleessnoer, en voor ik klaarkwam, hield ik het keilang in”, zei Rick. “Het zaad gierde eruit!”
Hoewel ik nog te verlegen was om na het horen van hun smerige verhalen mijn ervaringen met de rooskleurige knaap zachtjes aaien te delen, voelde ik me wel bevrijd, en ontkende ik niet meer dat ik de slagroomspuit royaal hanteerde. Het feit dat ik dat eerlijk toegaf, werd door sommigen als vreemd ervaren. Een knul uit Sri-Lanki, die onmogelijk grote lippen en ogen had voor zijn minuscule hoofd, de ploert, kwam eens in de pauze naar me toe.
“Trek jij je af”, zei hij. Ik wist niet zeker of zijn vraag een vraag was, want zijn stem ging niet omhoog aan het einde van de zin. “Uh, ja”, zei ik aarzelend, omdat ik me niet echt prettig voelde in die situatie. “Sukkel”, zei hij, en hij liep weg. Ik vind het nog steeds opmerkelijk dat hij dat toen zo zei. Misschien ontkent hij nog steeds dat hij soms commissaris lul een rondje om laat gaan. Of misschien is hij wel een kinderverkrachter in een clownspak geworden, seksuele verdrukking doet rare dingen met een mens.
Maar hoe bevrijdend het toen was om toe te geven dat ik het groothertogdom Pick met straffe hand regeerde, zo onderdrukkend werd het later. Ik besloot namelijk dat ik iets wilde doen met schrijven, terwijl ik geen natuurlijk schrijver ben. Vaak is schrijven een gruwelijke onderneming. Bij moeilijke stukken pak ik alles aan om maar iets anders te hoeven doen dan woorden produceren. En met ‘alles’ bedoel ik dan natuurlijk mijn lul. Ik wil niet weten hoeveel kilo’s bariumpap ik al heb verschoten terwijl ik scripties, artikelen en andere dingen had moeten schrijven. Soms vraag ik me af hoe ik ooit dingen moet afronden. Gelukkig kom ik toch altijd weer klaar.
14 Responses to “Memoires van een masturbant”
Leave a Reply
Fraai stuk openhartig proza. Mijn complimenten.
ik zeg GENIAAL
Bedankt voor jullie complimenten. Ik wilde mijn gevoelige kant tonen, vandaar.
fraai stukje daar,
wel redelijk zwak van de nypost om geen bronvermelding weer te geven XD
whahaha vet stuk
Vette shit dat artikel!
Kale aap? Haha…
Leuk, smakelijk om gelachen..
Die Boet is inderdaad een goorpijp.
kan jij mij leren aftrekken?
ik ben er niet zo goed in nl.
die beeldspraak van jou kent zijn gelijke nog niet
ik vind het hilarisch
Te veel beeldspraken. Leidt enkel af.
puik stuk Jan, ‘kilo’s bariumpap’, hell yeah.
Volgens mij weet niet iedereen hier wat beeldspraak is overigens
haha, kwam toevallig op je site.. super grappige stukjes!
keep on writing..
x
geweldig! (: