Ik heb laatst een zwerver verkracht (afgewezen onthullingen 1)
Ik moest laatst slogans bedenken voor een reclamecampagne. Dat was een gemengd succes. Het begon toen ik dit mailtje kreeg:
“Dag allen,
We zijn bezig met een pitch [voor een advertentiecampagne]. Hiervoor zijn we op zoek naar een aantal (korte) slogans. Als een slogan van jou wordt gebruikt, ontvang je een vergoeding van X euro bruto (per slogan).
Wat is het idee?
Uitgangspunt zijn confessions/onthullingen. Uiteraard moeten die edgy, slim, scherp, etc. zijn. zodat jongeren zich erdoor getriggerd en/of aangesproken voelen.”
‘X euro bruto?!’, dacht ik bij mezelf met een vraag- en uitroepteken (Je kunt je afvragen hoe je iets kunt afvragen met een uitroepteken zonder het ook daadwerkelijk uit te roepen, maar dat terzijde). ‘X euro bruto, dat wil ik wel’, dacht ik verder. Ik toog aan het werk. Of liever gezegd: ik ging onder de douche staan. Vijftig minuten later had ik een hoop smerige slogans bedacht voor de reclamecampagne. Het eerste mailtje dat ik erover stuurde ging zo:
“Over die onthullingen/bekentenissen: ik kom alleen maar op de meest vuile, walgelijke shit. Hier:
Als je verkracht wordt, beschouw ik dat niet als vreemdgaan (maar ik maak het wel uit).”
Verrassend genoeg koos het merk deze onthulling niet uit om hen te vertegenwoordigen. De volgende ook niet:
“Ik heb laatst een zwerver verkracht, met een vork. Vind je dat raar?”
Check de komende tijd janvantienen.nl om meer afgewezen onthullingen te lezen.
6 Responses to “Ik heb laatst een zwerver verkracht (afgewezen onthullingen 1)”
Leave a Reply
huuuuu ik moest weer keihard lachen
goeie post ouwe
haha?! (ja meer kan ik ook niet uitbrengen op dit tijdstip)
Al doe ik hem altijd andersom eerst het uitroepteken en dan het vraagteken. Zo dus:
haha!?
dan weet je dat weer.
Hahaha. Ouderwetse VanTienen-rans! Héérlijk.
:-)
Ik ben overigens voor de vraagteken - uitroepteken-constructie. Op die manier versterkt het uitroepteken het vraagteken. Of zoiets.
Meer onthullingen zeg ik, voed ons met je onreine gedachten Jan.
[...] Zoals een tijdje terug beloofd: [...]