Drie liedjes die we nooit meer willen horen
Een tijdje terug was de martel-top-tien in het nieuws. De liedjes die Amerikaanse militairen in Irak tijdens het martelen het meest draaiden, waren in een morbide lijstje gezet. Geïnspireerd door deze lijst hebben wij een top drie van tracks samengesteld die we liever niet meer willen horen. En met ‘liever niet’ bedoelen we dat we nog liever luisteren naar het geluid van een poepende zwerver met explosieve diarree dan naar deze shit….
1. Paradise by the dashboard light - Meatloaf
Deze track is het ergst, omdat de plekken waar hij wordt gedraaid dezelfde plekken zijn waar de gemiddelde Nederlander ‘lekker gaat feesten.’ En je weet wat dat betekent: behalve deze belegen track van Meatloaf krijg je dan ook Jeroen van der Boom, Grease en jumpstyle voor je kiezen. (Als je trouwens niet weet wie Jeroen van der Boom is: kudo’s en vooral houden zo. Zalig zijn de onwetenden)
2. Killing in the Name Of – RATM
‘tuurlijk, die Ed Banger gasten schijnen er nog steeds mee weg te lopen, maar zelfs de grootste helden maken wel eens een foutje. Onze beef met dit nummer is tweeledig:
Ten eerste zijn het onvermijdelijk de hordes lelijke 15-jarige nerds en corpsmeisjes die met blosjes op hun wangen ‘FUCK YOU I WON’T DO WHAT YOU TELL ME’ meeschreeuwen. En het lijkt ze nooit te vervelen, want na de vijfduizendste keer schreeuwen ze nog net zo hard mee. Hoe vaak kan je op precies dezelfde manier op een plaat uit je dak gaan? Het tweede deel van ons grief bestaat uit de non-conformistisch aard van dit nummer. Toffe boys en girls schreeuwen en steken hun middelvinger op tijdens het hoogtepunt van het nummer. Daarna drinken ze hun biertje op en gaan ze naar bed, want ze doen fucking niet wat ze verteld wordt, maar ze zijn wel weer om 8 uur uit bed om rechten of personeelswetenschappen te studeren. Met die studie kunnen ze later als jurist of P&O’er bij een grote bank aan de slag – een saai, klein rad in de kolossale machine van het bedrijfsleven. Fuck you I won’t do what you tell me? Right. Stelletje hypocrieten.
3. Smack my bitch up – The Prodigy
Dj’s blijven deze plaat opnieuw en opnieuw draaien, zodat het sonische effect van deze plaat gelijk staat aan het visuele effect van een door veertig auto’s overreden haas: Ooit was het ding snel en vol leven en plezier, maar nu is er niets meer van over behalve een stinkende, bloederige pulp.
Welke tracks kan jij echt niet meer horen en waarom niet?
Dit stuk verscheen eerder op Viceland.nl en is hier keer bekeken.
13 Responses to “Drie liedjes die we nooit meer willen horen”
Leave a Reply
Mijn nekharenovereindstaandnummer was is en zal altijd Bryan Adams Summer of ‘69 blijven.
Kijk eens naar dit stuk mislukte poezie, ik citeer:
Man we were killin’ time
(Mooie zinsnede, slaat ook zo heerlijk op wat komen gaat.)
(We were young and restless)
Liep je dan de hele dag als een ADHD-puber in de rondte, Adams? Rook een paffer en chill dude, als ik je in de zomer van dat jaar was tegengekomen had ik een schurfthekel aan je gehad.
We needed to unwind
Wat moet je precies doen Bryan?
I guess nothin’ can last forever - forever, no
What else is new Bryan, shuttefukup
die ene van de kaiser chiefs
Ik denk dat je hier wel een top-2000 van kan maken.
narcolepsie rocks!
Ik vind Enter Sandman wel een goede keuze. Als ik een paar geschifte kale mariniers tegenover me zou hebben en dat nummer begint zou ik poepen.
Misschien nog een leuke waar de militairen niet aan hebben gedacht, Johny Cash met:
‘I knew a man and he walked on water.
Who was it everybody,
It was Jesus!’
Killing in the name is iets war elke poptrash, ed banger of kitsuné dj mee op de proppen komt onder het nom ‘lekker out of the box draaien’.
en toch sta ik iedere keer weer dronken met Derek op mn rug mensen opzij te duwen bij dat nummer of pakken we de microfoon af. verveeld nooit.
Alles van Mika mag op de lijst en ook van the Corrs, god wat haat ik die muziek.
“My heart will go on…”
Nou, van mij mocht ie 10 jaar geleden al gestopt zijn Celine…
De songs die ik niet meer kan horen ben ik gelukkig alweer vergeten. Maar als ik een naam moet noemen: Guns n Roses.
Uit vertrouwelijke bron heb ik vernomen dat het gehele oeuvre van Shania Twain een niet te onderschatten toename van vrije radicalen tot gevolg heeft. Vooral uit nationale gezondheidsoverwegingen wil ik daarom opteren deze wellustige Canadese jongedame geen seconde zendtijd meer toe te zeggen…
De muziek uit Grease mag van mij in vergetelheid raken. Daarmee bedoel ik alle musicalmuziek en ook alles van de Beegees aka De Zingende Geiten.
Daaropvolgend mogen alle Songfestivaluitingen tot ijle lucht verdampen.
Tot slot is het te betreuren dat alleen Dre dood is, mochten alle Hollandschtalge volkszangers bijeen vandaag nog sterven zal er minder aan talent verdwijnen dan bij het heengaan van eerdergenoemd wandelend Heinekenvat.
Tot slot: Heil Heino! Mwuhahahaha. Zo.
Eva, Celine had nooit geboren mogen worden.
[...] nummer van de activist maar van de mainstream feestjes waar iedereen even lekker gek kan doen en “fuck you I won’t do what you tell me” mag roepen. Daarnaast nemen we Rage allang niet meer serieus, gezien Zack de la Rocha zichzelf na [...]